Skip to main content

Void After My Father's Departure

One year back, I was writing about myself in an article Death at 60. I wrote there I was ready to die at any time, but given a choice, I would like to wait until my father was alive. My purpose for this demand of concession was my desire to support my father morally and physically in his old age. Well, he did not agree to this and went away forever on his own. So, I can loudly pronounce now “I am ready to die!”

However, I have yet to learn how to react to someone when I disagree with and/or my ideas differ in total from the concerned person. At present, in such situations, I keep myself away and withdraw myself. It can be labelled as escapism. But coming to consensus or agreement is not always easy. Due to the generation gap or a conservative approach of parents, the difference of opinion is bound to be there. Here, both parties should take care of maintaining the dignity of the other. The ideal option is to ignore the nature of the parents and forgive them immediately.
I was guided, protected and taken care of by my father for the last 61 years till he departed last week. I was having a disciplined life, just to feel assured that I would not do anything that makes my father unhappy.


Till the last month, I was under the impression that I was the best friend of my father’s and vice versa. He was open to me for anything and everything. I was only partly right though because lately, I knew that he was firm about whatever he wanted to do and there was no scope for any dialogue or discussion by me (or anybody for that matter) for changing his views.
When you are honest, disciplined and strict to the principals, you live a life of high moral ethics. The psyche following this makes you feel proud and often a bit more egoistic. I think that is a dangerous state of situation as far as inter-personnel and inter-family relations are concerned.
If you have more than enough money in old age, you are financially independent. You do not need economic support from anyone. There are chances that this may make you a little arrogant and indifferent to your offspring and family members.

Having gone through the emotional catharsis in the preface, I would like to tell you some details about my father and me.

My father was born on 30-Aug-1924; he left his studies at matriculation to participate in the freedom struggle in 1942. Started earning in 1946 by joining the veterinary line just after getting married. Later, he switched over to Agriculture Department from where he got retirement as the Head of three Tehsils in Benor Scheme in 1983. He had the duty of giving subsidy to the farmers. He was very strict in financial discipline. Not only away from corruption, but he also had a high level of code of ethics not allowing even any tea or breakfast from any of the beneficiaries.

We were 10 (yes, TEN! 6 children, parents, an uncle and a sister of my father) in a small 2-room house to live on a small salary. Most of the salary was spent on food and our education; so the other expenses were not to be thought of. Simple living and hard working were compulsory. The most luxurious vehicle we had was a single bicycle purchased in 1957 at the cost of Rs 200. My mother and all of us used to do all types of household work without the help of any maid (domestic help).

I have inherited most of the good and bad virtues of my father. I wish they become more an asset and less a liability to all concerned.

My father lost his parents before one year of age. Later grandmother and poverty that followed accompanied for long. Then without being corrupt and remaining strictly honest was a great achievement, everybody knowing him would praise. Bringing up six children and giving them a higher education in a meagre salary was a task only he could do, of course with my mother's unconditional support.

The conclusion is not as simple, but I’d try. Parents are the most respectable people you possess. They are not next to God, they are superior to God. They have allowed us to be born, taken greatest care possible and looked after us with the best of their efforts (keeping all their own pleasures away). All this can usually not be realised when they are around us.

Have I succeeded in giving them the due respect? I don’t know. Any amount of respect and honour to parents is less. When both of them have departed for heavenly abode, all I am left with is prayers. Well, I am reminded of my mother-in-law… Yes, I am yet blessed with my mother-in-law.

Related articles:

Comments

  1. Sorry to know about your loss... and I agree with you... parents are above GOD...

    ReplyDelete
  2. Dear Pappa,

    Thank you for such a heartfelt article. I must confess I didn’t exactly know many of the details you mentioned about Bapa.

    I too would like to share my opinion about some of the points you’ve mentioned here, and more about the entire episode of Bapa’s last days and the demise.

    While I’m in agreement with your view of ‘ready to die’ since you no longer need to support your parents in any way, the topic is fairly debatable. I completely respect your sincere commitment to serve your parents till their life breath, I feel there are other people equally dependent on you (mainly, morally). I’m assuming you think the same way and you may not have mentioned that to keep it out of scope of this article. But just to reiterate, your parents’ departure only means conclusion of 'one' of the most important chapter in your life – it most certainly shouldn’t belittle other important ‘roles’ in your life. We all observed Bapa’s state of mind after Ba’s demise. Irrespective of his ‘firm’ beliefs, the fact remained that he deeply felt the void of Ba’s absence. Your being is equally important to Mommy and all of us, for this and many other such reasons.

    Talking of Bapa’s ‘decision’ in his last days, we certainly didn’t agree much. However, if I try to think more neutrally, it wasn’t all that unreasonable, considering the fact that he didn’t have to suffer through troubled old-age days compared to many other elderly ones of his age-group. And after all, he was a great-grandfather to nine proud kids. He definitely had sanity and maturity to take his call. I’m glad he could feel proud for his life till the last moment. I just hope we could’ve agreed to disagree – little more gracefully.

    Staying away for more than 13 years now, I believe my feelings for Ba-Bapa have strictly been emotional and lesser realistic. Since I didn’t spend much time together with them in years, ironically, I’m able to stand their absence quite normally. But then, I can recall my stay at Abrama during summer vacations just so fresh like yesterday – how Bapa used to tell same old ‘undar saat puchhadiyo’ story, those do-teen-panch card games, Connect 4, and then how Bapa came over to Bilimora when Milin passed away, and when I had jaundice… I must say Devansh is lucky to have spent precious moments with his great-grandparents. But I’m sure, he’d also be missing on quite some as he grows. Unfortunately, Vaishuben’s or my children (whenever) will never be lucky enough to live that aspect. As you rightly mentioned, fortunately, we’re still blessed with Indu-ba’s presence.

    Regards,
    Rahul

    ReplyDelete
    Replies
    1. Beloved Ravi,

      I liked the contents of reply.
      As you rightly mentioned I knew a person is answerable on two sides, of them I was talking only about one.Especially, it was more in reference to previous article DEATH at 60 than anything else.
      I think decision to die at will at 88 may not be wrong per se, but our expectations from relations are only one-sided and sometimes one fail to understand the other-side of the story.
      After marriage, it is luxury to have parents on two sides.Both must be loved and respected equally. and life is happiest ever....
      Well, anyway, every son feels at such time, he would have respected his parents more than he did.
      Love and bless all around as far as your limits permit and I have experienced response is beyond expectations.

      Pappa

      Delete
  3. Dear BharatUncle,

    First of all, we are sorry for your loss and please accept our prayers for Bapa. Your thoughts touched my heart and made me respond to this blog right now, at 3:36AM.

    I've met Bapa on more than a few occasions when I'd visit Rahul or other family functions and I can say that my impression of him was exactly what you described here. Another reason to have such an impression of him is that I know one more person in my life who lived his life with high values while serving his family and extended family (my bapuji, dad's eldest brother). So, I can relate to what you mean when you said "When you are honest, disciplined and strict to the principals, you live a life of high moral ethics. The psyche following this makes you feel proud and so a bit more egoistic."

    I can't agree more with your ideas on maintaining dignity of the others in disagreement. There is a lot to learn here and it takes courage to do this, I'm trying hard to learn this but have failed on many occasions! Even if we are objective and do not judge the other person/persons, we tend to mix emotions which is when conversation becomes an argument, I guess. My opinion about ending one's life except health concerns, is similar to yours if I understood it right. But again, we can't use the same yardstick across all such cases. I guess, there are, once in a while, souls so pure that they can rise to a level where they dis-connect themselves with rest of the world and they feel (without mixing emotions), they've served the purpose!

    Thinking about the last two paragraphs and the conclusion, I lose words. You said it very rightly, absolutely no amount of respect towards parents is enough. It only makes me wish that I can be my parents' support, love them back and respect them enough so that they would feel satisfied of having me as one of their children (I can only speak on my behalf, I'm sure Priyanka would wish the same). In the end I'd thank God that we are fortunate to have parents like you who not only made sure that we are exposed to right set of values (by living them in front of us) but also we celebrate life, too!

    Thank you for such a thoughtful blog.

    Warm Regards,
    Yogesh

    ReplyDelete
    Replies
    1. Dear Yogesh,

      I am happy you have read my article and analysed the same word by word.
      I liked your agreement that it is difficult to maintain dignity of others when you do not agree.
      When all were going to America (it was very easy and simple those days) in 1974,I have opted to serve my motherland India and parents staying here. I donot know how much such decisions are.
      I am happy to read your reply.

      -Uncle

      Delete
    2. Yogesh,

      That was a very well-worded comment. More importantly, it just reflected the closeness we share as closest friends. Thank you for sharing your thought!

      -Rahul

      Delete
  4. Dear Bharatbhai, Gone through your heart felt emotional and at the
    same time very phylosophical writing....

    Believe me as a say all the while ---"He is my friend with all his
    good and weak points...". Regarding you All i can say of YOU ...is I
    AM PROUD OF MY LOVING CARING Coconut like FRIEND...Love you FRIEND...

    Just go thro' Conclusion and YOU WILL BE fan of my Friend DR.BHARAT DESAI....

    Conclusion is not as simple, but I’d try. Parents are the most
    respectable persons you possess. They are not next to God, they are
    superior to God. They have allowed us to be born, took greatest care
    possible and looked after us with best of their efforts (keeping all
    their pleasures away). All this can usually not be realized when they
    are around us. Have I succeeded in giving them due respect? I don’t
    know. Any amount of respect and honour to parents is less. When both of them have departed for heavenly abode, all I am left with is prayer. Well, I am reminded of my mother-in-law… Yes, I am yet blessed with my mother-in-law.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

અંગદનો પગ - પુસ્તક પરિચય

એક જ બેઠકમાં કે પછી સળંગ વાંચવાની ઉત્કંઠા જાગે એવી આ નવલકથાનો પરિચય કરાવવાનો નમ્ર પ્રયાસ કરતાં ખૂબ આનંદ થાય છે.  ભુજ રહેતા, હાલ 74 વર્ષીય, આપણાં લેખક શ્રી હરેશ ધોળકિયા જિંદગીના 25 વર્ષ શિક્ષણકાર્ય કરતાં હતા. અને આદર્શ શિક્ષકના એક લક્ષણ તરીકે પુસ્તકો વાંચવાની સરસ ટેવ ધરાવતા હતા. તે કારણે 1945 માં લખાયેલ 1930 ની કથાવસ્તુ ધરાવતી લેખિકા ઈયાન હેન્ડ દ્વારા લિખિત બે નવલકથાઓ વાંચે છે - 700+ પાનાંની Fountain Head (ફાઉન્ટન હેડ) સાત-સાત વાર સળંગ વાંચી તો 1150+ પાનાં ધરાવતી Atlas Shrugged (એટલાસ શ્રગ્ડ) પણ સળંગ અવારનવાર વાંચી. 1988ના વર્ષે થયેલ આ અકસ્માત(!) આપણી નવલકથાનું જન્મસ્થાન છે.  ફાઉન્ટન હેડ અને એટલાસ શ્રગ્ડ નવલકથાઓ રશિયન લેખિકા ઈયાન હેન્ડે અમેરિકા જઈને લખી છે અને બન્નેની 64 લાખ થી વધુ નકલો વિશ્વભરમાં વંચાય ચૂકી છે. બન્ને માં લેખકને “માનવ શ્રેષ્ઠત્વ” ના અદ્દભૂત દર્શન થયા છે. આ ઉપરાંત પ્રતિભાશાળી અને સામાન્ય (First Raters and Second Raters)નું તેમાં થયેલાં વર્ણન તેમણે આત્મશાત કર્યું છે.  પહેલા લેખકશ્રીના મિત્ર શ્રી સુરેશભાઈ પરીખે એટલાસ શ્રગ્ડનું ભાષાંતર કરવા સૂચવ્યું. ત્યાર પછી તેમના કોલેજના

ગુર્જર રત્ન, જીવતી વાર્તા અને મારી વાતો

પુસ્તક પરિચય કરાવવા પુસ્તક વાંચવું પડે અને વાંચવા માટે પુસ્તક મેળવવું પડે! પુસ્તક લાયબ્રેરીમાંથી જ મળે અને લાયબ્રેરીમાંથી લાવીને જ વંચાય એ મને ખબર હતી. જે.બી.પીટીટ લાયબ્રેરી-બીલીમોરા, ગઝધર લાયબ્રેરી-ગણદેવી અને સયાજી લાયબ્રેરી- નવસારીનો આજીવન સભ્ય હોવાથી હું ત્યાંથી લાવીને જ પુસ્તક વંચાય એવી ગેરસમજ ધરાવતો હતો. પણ નવી પેઢીના મારા બાળકો વૈશાલી અને રાહુલે એ ભૂલાવ્યું. પુસ્તકમેળા – પુસ્તકોની દુકાનો અને ઘટતામાં 'એમેઝોન' દ્વારા પુસ્તક ખરીદીને પુસ્તક વંચાય એમ તેમણે બતાવ્યું. પુસ્તકો ખરીદવાનું પહેલા ચર્ચગેટના રોડ પરથી દરેક પુસ્તક સો રૂપિયામાં વેચાય ત્યાંથી શરૂ કરાવ્યું – પછી બુક સ્ટોરમાંથી ખરીદી આપ્યું અને છેલ્લે ‘એમેઝોન’માં ઓર્ડર આપી ઘરે મળતું કરાવ્યું. આમ વૈશાલી–રાહુલે પુસ્તક ન ખરીદવાની જીદ દૂર કરાવી નવી ટેવ પડી. તેમાંથી છેલ્લે ખરીદી તે "ગુર્જર રત્ન" અને "જીવતી વાર્તા" પુસ્તકો મેળવ્યા. દીક્ષા – સાદાઈ – સમાજસેવા હિન્દુ ધર્મના સિદ્ધાંતો: કદાચ વારસાગત ગરીબી અને જૈન ધર્મની દીક્ષાના સંસ્કારોએ મને ન કમાવાની, કહેવાતી સમાજસેવા કરવાની અને સાદાઈ અપનાવવાની વિચારસરણીના પાટે

Pains And Pleasures Of Ageing

At the age of 71, I am looking back and see my thoughts recorded in the article Life at 60  years back and find out whether all I said then continues to be true even today. I am happy to say my conclusions proved to be true. In one of them, I wrote 'I can proudly tell myself I can rely on my offspring for whatever I need - a great satisfaction any parent can have.' In the other sentence, I wrote 'my pillars of living are my wife Dr Bhavna, daughter Vaishali and son Rahul .' Yes, the same truth prevails. I concluded the article stating 'I am happy. I have no regrets. I am ready to face whatever situation arises and do what I think right at that moment.' Well, certainly 'all is well!'  I said at 60 and continue to believe the same at 70+ that, 'I am sure I have no expectation whatsoever before, during and after my death.' Once this mental attitude is reached, I think all the spirituality one needs is at the maximum. One needs not be a 'Sanyaas

2018 - The Centenary Year of My Highschool D.C.O. Killa Pardi

To my greatest surprise, one fine morning I received a memento with my name inscribed, in the honour of outstanding academic achievements! Turned out that Pardi Education Society's trustees and event organisers (including the Vice President Hemant J. Desai) had sent this memento as part of the centenary celebrations of my high school D.C.O. (1918-2018). This award depicting the story of grand 100-year celebrations inspired me to write about my story with nostalgic emotions and the then D.C.O. High School. Killa Pardi. It gives me great pleasure to witness the 100-year celebration of my school where I was a student (1963 to 1967), 50 years ago! So, all I wish to tell you here is a story of my experiences as a student in an era of student-teacher relationship 50 years back.

Anavils - An Endangered Community

After Parsis, Anavils ( Anavil Brahmins , અનાવિલ બ્રાહ્મણ ) are the fastest decreasing community. The total population of Anavils around the world does not exceed two lakhs figure and that is also fast reducing day by day. Days are not far, beyond a century or so, when they will have to be seen/found in records, photos and videos. Why? Because,    - they get married too late,    - many are dying unmarried,    - they wait for the career to be settled before the first (and maybe the only) childbirth.

મહાભારત

આપણે ૨૫૦૦ વર્ષ પહેલાં, સંસ્કૃતમાં વ્યાસમુની દ્વારા લખાયેલ મહાભારત વિષે એટલું જાણીએ કે તે ૧૮ લાખ શબ્દોથી બે લાખ લીટીમાં એક લાખ શ્લોકોવાળું હિંદુધર્મની માહિતી અને જ્ઞાન આપતું લાંબામાં લાંબી કવિતાનું પુસ્તક છે.  આ ધર્મપુસ્તકમાં હકીકતમાં અઢાર પર્વ-એટલે કે અઢાર અધ્યાયમાં કુરુક્ષેત્રના મેદાનમાં સો કૌરવો અને પાંચ પાંડવો (બન્ને પક્ષે પિત્રાઈભાઈઓ) વચ્ચે લડાયેલ યુદ્ધની વિગતવાર કથા છે. આ વાર્તા વ્યાસમુનીના વિદ્યાર્થી એવા વૈશામપાયને પ્રથમવાર વાંચીને તક્ષશિલા ખાતે અર્જુનના પૌત્ર એવા રાજા જન્મેજય ને સંભળાવી છે. વૈશમપાયને જન્મેજયને કહી સાંભળવી તે ધર્મકથા તે મહાભારત. મને ખબર છે તમારે ફક્ત કથાવસ્તુ ટૂંકાણમાં જ જાણવી છે- અઢાર લાખ શબ્દો દ્વારા કહેવાયેલ વાત હું અઢાર પાનામાં કથાનું હાર્દ સમજાય પણ લંબાણ ન થાય એ રીતે) કહેવાનો નમ્ર પ્રયાસ કરું છું.   કૌટુંબિક પરિચય મહાભારતની શરૂઆત કુરુવંશનો ઈતિહાસ અને કુટુંબવૃક્ષ (Family Tree) ના પરિચય થી આદિપર્વ માં થાય છે. ત્યાર પછી સભાપર્વ માં કૌરવો-પાંડવો વચ્ચે રમાયેલ ધૃત જૂગટું અને પાંડવોની હાર ની કથા છે. તેર વર્ષમાંથી પહેલાં બાર વર્ષના વનવાસનું વર્ણન વનપર્વ માં અને છેલ્

પવિત્ર કુરાન - સારાંશ

દરેક ધર્મના સિદ્ધાંતો બાબતે માર્ગદર્શન અને માહિતી આપતું સર્વમાન્ય પુસ્તક હોય છે. હિન્દુ ધર્મમાં મહાભારત – ભગવદગીતા અને રામાયણ છે, તો ખ્રિસ્તી ધર્મમાં બાઈબલ છે અને શીખ ધર્મમાં ગુરુગ્રંથસાહેબ છે, એ રીતે ઈસ્લામમાં કુરાન છે. મુસ્લિમોને ધર્મ ઉપદેશ-જીવન જીવવાના નિયમો અને એમના ભગવાન અલ્લાહની ભક્તિની રીતો કુરાનમાં સમજાવી છે. હઝરત મહંમદ પેગમ્બર સાઉદી અરેબિયાના મક્કા શહેરમાં જન્મ્યા. પછી તેમની પોતાની ચાલીશ વર્ષની ઉંમરથી શરૂ કરીને બીજા ત્રેવીસ વર્ષ સુધીના લાંબા ગાળામાં ઈ.સ. ૬૧૦ થી ૬૩૨ સુધી અલ્લાહપાકે પોતાના ફરિસ્તાઓ મારફતે કુરાન શરીફનું જ્ઞાન આપ્યું. તેના લખાણથી બનેલ ધર્મપુસ્તક તે કુરાન. કુરાન શરીફ ફક્ત મુસ્લિમોનું ધર્મપુસ્તક નથી, બલ્કે વિશ્વના સઘળા ઈન્શાનો માટેનું પુસ્તક છે. કુરનમાં એક અલ્લાહપાકને જ સર્વશક્તિમાન માનીને તેની ઈબાદત (ઉપાસના) કરવાનું કહ્યું છે. અલ્લાહપાક સિવાય કોઈપણને-બીજાને સામેલ (શરીક) કરવાને ગુનેગાર ગણાવ્યો છે. કોઈને ભાગીદાર ન બનાવો. મૂર્તિપૂજા અને અનેકેશ્વરવાદ ઈસ્લામમાં અસ્વીકાર્ય છે. કુરાન માનવસમાજની આધ્યાત્મિક સમજણ માટે ઉતારવામાં આવ્યું છે. તેમાં વિજ્ઞા

ખ્રિસ્તી વિધિથી લગ્ન

આપણે લગ્નને પવિત્ર બંધન માનીએ છીએ અને લગ્ન દ્વારા આપણે બે કુટુંબોનો સંબંધ બાંધીએ છીએ. ભાગીને દોડાદોડીમાં કરાતાં લગ્નને બાદ કરીએ તો લગ્ન એક ખૂબ વિધિપૂર્વક ભપકાથી ઘણા બધા સગાં-સંબંધીઓ અને મિત્રોની હાજરીમાં થતાં હોય છે. લગ્ન એક ધાર્મિક વિધિ છે – તેથી હિન્દુ, મુસ્લિમ, પારસી, કે ખ્રિસ્તી જેવા દરેક ધર્મોમાં વિધિ જુદી જુદી હોય છે. આ વિધનો અભ્યાસ અને જાણ રસ ધરાવતા લોકોને થાય તે માટે રસિકજને અને અભ્યાસી વ્યક્તિ એ શરૂથી અંત સુધી પરંપરાગત લગ્નવિધિ સાક્ષીભાવે જોવું જોઈએ. દરેક ધર્મમાં લગ્નવિધિ બે કે તેથી વધારે વ્યક્તિઓ જેને બ્રાહમણ, મુલ્લા, પંથકી, કે ફાધર દ્વારા ધર્મના શસ્ત્રોનો આધાર લઈ વાંચીને, જે તે ધર્મના ભગવાનની પ્રાર્થના કરી ભગવાનને હાજર માની પરસ્પરને પ્રતિજ્ઞાપૂર્વક ખાત્રી આપીને કરવામાં આવે છે – તો ચાલો, આપણે ખ્રિસ્તી ધર્મવિધિ જાણીએ.

મહર્ષિ દયાનંદ સરસ્વતી

ઈતિહાસમાં આપણને બાબર-હુમયું-અકબર-જહાંગીર-ઔરંઝેબ અથવા વિલિયમ હેસ્ટિંગ્સ-રોબર્ટ ક્લાઈવ-લોર્ડ માઉન્ટબેટન ભણાવીને શાસકોએ ગેરમાર્ગે દોર્યા છે. તેથી ભારતીય-હિન્દુ-કોઈ મહાનુભાવ કે ભારતીય સંસ્કૃતિ જેવું કઈ હતું જ નહિ એવી ખોટી છાપ આપણાં મન ઉપર ઉપસી છે, ત્યારે મહર્ષિ દયાનંદ સરસ્વતી-રામકૃષ્ણ પરમહંસ વિગેરે વિષે કઈ જ ન જાણતા હોય એ સ્વાભાવિક છે. ભારતીય સંસ્કૃતિ ની નબળાઈઓને કારણે આપણે નમાલા બન્યા ત્યારે આપણી સુધારણા કરવા-ગુલામ મુક્ત થવા શું કરવું જોઈએ-તે બતાવનાર માનાં એક તે સ્વામી દયાનંદ સરસ્વતી. મહર્ષિ દયાનંદ સરસ્વતી આર્ય સમાજના સ્થાપક અને સમાજ સુધારક એવા મહર્ષિ દયાનંદ સરસ્વતી નો જન્મ ઓક્ટોબર, 1825 માં સૌરાષ્ટ્રમાં મોરબી પાસે આવેલા ટંકારા ગામમાં ઔદિચ્ય બ્રાહ્મણ કુટુંબમાં થયો હતો. જન્મ સમયે પિતા કરસનજી ત્રિવેદીએ બાળકનું નામ મૂળશંકર રાખ્યું હતું. બાળ મૂળશંકરને આઠમા વર્ષે યજ્ઞોપવીત સંસ્કાર કરવામાં આવ્યો. તેને સંસ્કૃત-વેદ અને યજુર્વેદ ઘરે જ ભણાવવાની વ્યવસ્થા થઈ. ચૌદ વર્ષે મૂળશંકરે સંપૂર્ણ યજુર્વેદ અને બીજા કેટલાક વેદોનો પાઠ પૂરો કરી દીધો. તેમણે વેદ સાથે વ્યાકરણ પણ ભણી લીધું. પિતા ના આગ્રહથી શિવ

મા પાર્વતી

ભગવાન શિવ-શંકર-મહાદેવ અને ગણેશ વિષે આપણે ખૂબ જ ભક્તિભાવ ધરાવતા હોઈએ છીએ. એ બન્ને વિષે જાતજાતની માહિતી રાખીએ છે. પણ તેમના કુટુંબના અગત્યના સભ્ય પાર્વતી-મા દુર્ગા-વિષે લગભગ અજ્ઞાત છીએ. ચાલો, મા પાર્વતીને વિગતે ઓળખીએ. પર્વતપુત્રી તે પાર્વતી પર્વત રાજા હિમાવત અને માતા મેનાવતીની પુત્રી પાર્વતીનો ભગવાન શિવ પતિ છે, તો ગણેશ અને કાર્તિકેય   પુત્રો છે. પાર્વતિના ભાઈ વિષ્ણુ અને બહેન નદી ગંગા છે. આ સામાજીક પરિચય વાળી મા પાર્વતીને પર્વતને લીધે શૈલજા, અદિજા, નાગજા, ગિરિજા, અને હેમવતી તરીકે પણ ઓળખવામા આવે છે.